Columns
Now Reading
เมื่อการเรียนเป็นเส้นทางแสนโหดร้าย
0

เมื่อการเรียนเป็นเส้นทางแสนโหดร้าย

by Pichaet Tang-onMay 18, 2014
เล่าเรื่องสมัยเอ็นสะท้าน ด้วยความเห็นใจเด็กๆ ยุคนี้ล้วนๆ

บทความนี้ ผมเขียนขึ้นด้วยความเห็นอกเห็นใจ พูดง่ายๆ ว่าสงสารอย่างจับใจ ที่เด็กสมัยนี้ต้องฝ่าฟันความโหดร้ายในเส้นทางสายการเรียนสารพัดอย่าง โดยส่วนตัว ผมก็ว่ายุคของผมนี่โหดแล้วนะ (ยุคของผมคือ 10 ปีที่แล้ว เอ็นสะท้านปีสุดท้ายก่อนกลายเป็นแอดมิชชั่นในปีต่อมา) แต่พอเห็นการฝ่าฝันเพื่อไปให้ถึงฝั่งฝัน คือได้มีชื่อในฐานะนิสิต/นักศึกษาเฟรชชี่ ในคณะและมหาวิทยาลัยที่ต้องการ เห็นการแข่งขันอันเข้มข้น ทั้งติวๆๆ จนแทบไม่มีเวลาพัก ไหนจะการสอบสารพัดสารเพที่แสนจะวุ่นวายโคตรบิดรมารดา ไอ้เราในฐานะรุ่นพี่ที่เห็นระบบใหม่มาตั้งแต่ปีแรกๆ ที่ประสบปัญหามากมายจนเป็นที่อกสั่นขวัญแขวนแก่ผู้สอบทั้งรุ่น (อั๊ยย่ะ ไม่ใช่หนังสยองขวัญนะ) ก็ได้แต่ถอดถอนใจว่าจะเอาอะไรกับเด็กๆ นักหนา

พอพูดถึงเรื่องนี้ ผมก็มักจะนึกถึงช่วงเวลาเปลี่ยนผ่าน จากระบบเก่ากลายเป็นระบบใหม่และใหม่กว่าที่ทางกระทรวงศึกษาธิการเขาว่ามันไฉไลกว่าเดิม ชีวิตในระบบเก่ามันก็ไม่มีอะไรมากนะครับ เกรดก็มีแค่ 5 เกรด ผลการเรียนก็ไม่ได้เอาไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของคะแนนในการเอ็นทรานซ์โดยตรง ตอนอยู่ ม.6 ใครอยากได้โควตาที่ไหนก็ไปสอบที่นั่น ใครยังไม่ได้โควตาก็รอเอ็น ปีหนึ่งๆ ก็มีสอบเอ็นกันแค่ 2 รอบ แต่ละรอบก็รวดเดียวจบไม่มีค้างคา เราก็สอบให้ครบวิชาตามคณะที่หมายตาเอาไว้ เป็นสัปดาห์สอบหฤโหด แล้วก็ไปเอาคะแนนสูงสุดไปเลือกคณะ ไม่มีสอบยิบย่อยให้วุ่นวายเสียสุขภาพจิต เวลาเอาคะแนนเก่ามาเทียบเลือกคณะก็ไม่ปวดหัว เพราะมันไม่ถึงพัน ก็วิชาละร้อยน่ะครับ ง่ายๆ

และด้วยความที่ระบบใหม่ในปีแรกๆ มันไม่ได้ไฉไลเหมือนอย่างที่เขาอ้าง แต่เต็มไปด้วยปัญหาในการตรวจคะแนนสอบ ซึ่งส่งผลให้คะแนนคาดเคลื่อนกันถ้วนหน้า ปีนั้นจึงมีนักเรียนทะลักเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนก็อื้ออึง และเกิดปรากฏการณ์รับตรงขึ้นมาขนานกับระบบสอบกลางอีก นักเรียนต้องแข่งขันกันเข้ามหาวิทยาลัยก็ต้องลองทั้งสองทาง รอบสอบก็เพิ่มขึ้นๆ ผมว่าสมัยผมไล่สอบโควตายังชิดซ้ายเลยนะ เพราะตอนนั้นรับโควตาตรงมีน้อย เปิดน้อย ต้องตามข่าวกันดีๆ ไม่ได้เพียบเหมือนตอนนี้ เด็กๆ สมัยนี้ต้องแบกรับความคาดหวังอย่างหนัก การเรียนพิเศษ การติวและกวดวิชาเริ่มกลายเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ (ผมไม่เคยกวดวิชานะ อาจมีเรียนพิเศษบ้างนิดหน่อย นอกนั้นก็อ่านเอง) นี่ยังมีความสุขในชีวิตนักเรียน ม.ปลาย หลงเหลืออยู่บ้างหรือเปล่านะ?

จริงๆ ชีวิตตอน ม.ปลาย ของผมก็แอบโหดร้ายอยู่นิดๆ นะครับ มันเกิดขึ้นตอนที่ใกล้จะเรียนจบ ผมเองเรียนมาในสายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ ตั้งเป้าอยากจะเป็นวิศวกรด้านคอมพิวเตอร์หรือไม่ก็ด้านซอฟท์แวร์มาตลอดชีวิต แต่ชีวิตคนเรามันก็พลิกผันได้ล่ะนะครับ เพราะผมมารู้ตัวเอาตอน 3 เดือนก่อนเรียนจบ ม.ปลาย ว่าจริงๆ แล้วตัวเองชอบทางศิลป์ และนิเทศศาสตร์คือทางของตู (เหตุว่าพ่อผมซื้อกล้องวีดีโอตัวแรกให้ เท่านั้นแหละครับ เขวเลย) จำได้ว่าปีนั้นคะแนนภาษาไทยและสังคมถีบตัวสูบลิบลิ่ว เจ้าของคะแนนก็อยู่ตามคณะสายศิลป์ที่ผมเลือกๆ ไปนั่นแหละครับ กินแห้วแน่ๆ ล่ะ สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด ผมไปติดอันดับสุดท้าย คือวิศวกรรมศาสตร์ สาขาพัฒนาซอฟท์แวร์ (นานาชาติ) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จบข่าวครับ ไม่มีเงินเรียนนานาชาติหรอก จึงเป็นเหตุให้สละสิทธิ์มาเรียนเอกชน ที่คณะนิเทศศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม และจบอย่างสวยสดงดงาม (ไม่ได้โม้นะ)

ประเด็นสุดท้าย จะไม่พูดถึงเดี๋ยวไม่ครบสูตร คุณคงยังไม่ลืมหรอกนะครับ ที่เมื่อเร็วๆ นี้ สมศ. หรือ สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา เริ่มล้ำเส้นมาวุ่นวายกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย จนต้องเจอแรงต้านมหาศาล ทั้งจากตัวของนิสิต/นักศึกษาเอง ร่ายยาวไปจนถึงหน่วยงานที่ดูแลมหาวิทยาลัย ไม่มีใครยอมเอาด้วย เพราะชีวิตของนิสิต/นักศึกษาก็ค่อนข้างวุ่นวาย ไหนจะเรียน ไหนจะกิจกรรม การเรียนการทดสอบในแต่ละรายวิชาก็สาหัสมากพออยู่แล้ว ควรจะมีพื้นที่ที่พวกเขาจะไม่ต้องมากังวลกับแนวคิดของคนว่างๆ แบบนี้บ้าง เว้นช่วงกันบ้าง ควรจะหยุดแนวคิดยัดเยียดแบบนี้ได้แล้ว ผมมองว่าชีวิตผู้เรียนในปัจจุบันก็แบกรับความคาดหวังและกฎเกณฑ์สารพัดมามากพออยู่แล้ว ควรเพิ่มความสุขในชีวิต และพื้นที่ที่จินตนาการจะได้พัฒนากับพวกเข้าบ้าง ส่วนคนแก่ๆ ว่างๆ จะสร้างผลงานก็อย่ามาลงที่เด็ก จะแก้ปัญหาก็แก้ให้ตรงจุด อย่า “โปรย” หินถามทางไปมั่วซั่ว ขอร้อง

What's your reaction?
Love
0%
Bad
0%
Wow
0%
Meh
0%
Cool
0%
Hate
0%
Evil
0%
About The Author
Pichaet Tang-on
Pichaet Tang-on
นักนิเทศศาสตร์ วิทยากร นักเขียนมือใหม่ ทาสแมว และบล็อกเกอร์ เชี่ยวชาญในสาขาวาทนิเทศ (การสื่อสารมนุษย์) โดยเฉพาะการสื่อสารผ่านสื่อและการฝึกอบรม เจ้าระเบียบ กรอบจัด ไม่ถนัดอินดี้ ชอบเสพสื่อแมสและสื่อดิจิทัล รักการดูหนังบล็อกบัสเตอร์ ปลื้มเพลงโซลและอาร์แอนด์บี เป็นสาวกไมโครซอฟท์

Leave a Reply