Journals
Now Reading
วันที่บาดเจ็บ
0

วันที่บาดเจ็บ

by Pichaet Tang-onApril 1, 2015
เล่าเรื่องของ "แขนขา" ที่ถูกชะตากับ "แผล"

ชีวิตเล็กๆ (เล็ก?) ของผมมักจะเป็นแบบนี้แหละครับ ถ้าไม่มีเรื่องให้ต้องเสียเงินเสียทอง ก็ไม่พ้นต้องถึงคราวให้เลือดต้องตกยางต้องออก แผลที่ได้มาสมัยเด็กๆ ผมก็พอเข้าใจได้ ว่าคงได้มาเพราะซนเองเจ็บเอง แต่ไอ้แผลตอนโตนี่ต่างหากที่ไม่ค่อยเข้าใจ ตูอยู่ของตูดีๆ ก็จะต้องมีเหตุให้เลือดไหลพรากจนได้ ( T^T) #ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้งงงงง คือทำอะไรไม่ได้ ระวังตัวแล้วก็มิวาย แผลบางแผลได้มาตอนไหนยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ นึกย้อนไปก็พบว่า เป็นคนเจ็บตัวบ่อย (มาก) เหมือนกันนะเนี่ย สงสัยจะมีกรรมเยอะ ว่าแล้วขอบันทึก “ชีวิตดี๊ดี” ทบทวนประวัติการเจ็บตัวสักหน่อยดีกว่า ประโยชน์ก็เพื่อย้ำเตือนตัวเอง ว่าเอ็งเจ็บตัวมาบ่อยเกินไปแล้วว้อย!!!

ผมมีเรื่องเจ็บเนื้อเจ็บตัวค่อนข้างบ่อยครับ ตั้งแต่ไม่กี่ขวบ ยันโตเป็นหมีแล้วก็ยังไม่วาย เท่าที่จำได้ก็อย่างเช่น ตอนที่ไปเล่นซนอยู่คลีนิคของคุณหมอที่สนิทกับที่บ้าน คลีนิคคุณหมอมีคุณหมาด้วยครับ 3 ตัวแน่ะ ไม่รู้ตอนนั้นไปมีเรื่องกับเจ้าถิ่นอีท่าไหน เลยโดนคุณหมาทั้งสามสกรัมขาและเท้า เล่นเอาเดินไม่ได้เป็นเดือน ต้องพันผ้าไว้ตลอด โตมาหน่อยก็มีหลายกรณี ไม่ว่าจะเป็นโดนรถมอเตอร์ไซค์ชน (ชนแรงซะกลิ้งเป็นลูกบอลทีเดียว) พอขี่จักรยานได้ ก็โดนหมาขับบ้างและกัดตูดบ้าง โดนรถยนตร์เฉี่ยวแฮนด์จนไถลไปชนตู้ชุมสายโทรศัพท์บ้าง หรือแบบแรงๆ อย่างโดนมอเตอร์ไซต์ชนล้มอย่างแรง ตัวกับจักรยานครูดไปกับพื้นถนนจนถึงอีกฝั่งนึงเลยทีเดียว รักษาแผลกันเป็นเดือน เลือดกระจาย หนองกระจุย แผลเป็นยังมีให้เห็น บางครั้งก็ไม่ได้เลือดนะ แต่บาดเจ็บแบบมึนๆ แน่นอนว่ายังอยู่ในช่วงวัยเยาว์ ตอนนั้นเอาอีโต้มาหั่นท่อ PVC โคตรไม่เข้ากัน (ใช้อีโต้เพราะไม่ไว้ใจเลื่อย แต่ไว้ใจมีด?) ด้วยความลื่นของผิวท่อ อีโต้เลยไถลเข้าหานิ้ว และเสียบเข้าไปอย่างชิวๆ ผมก็อื้งไปพักนึงครับ มองแผลเห็นข้างในแดงๆ และมีบางอย่างสีขาวๆ เลือดไม่ออก คำถามคือ ผมทำอย่างไรต่อไป? ผมเอานิ้วรวบแผลให้ปิดแล้วเอาพลาสเตอร์ผ้ามาพันปิดอย่างรวดเร็ว เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!!! ให้หลังประมาณวันสองวัน ก็เปิดพลาสเตอร์ออก พบว่าแผลสมานไปแล้ว ไม่มีร่องรอยว่ามันเคย “แหก” มาก่อน

พอโตมานี่ยิ่งหนักครับ มีเลือดบ้าง ไม่มีเลือดบ้าง แต่ที่แน่ๆ คือเจ็บ ไม่ว่าจะเป็นเรียนยิมนาสติก ม้วนตัวผิดท่าจนหลังยอก เดินชนเสาไฟฟ้าที่เป็นเหล็กบ้าง หกล้มจนสะบ้าตรงเข่าร้าวบ้าง หนักๆ ก็อย่างที่ลื่นบนรอยน้ำหลังฝนตก ตัวลอยเลย แล้วหลังก็กระแทกลงกับขั้นบันไดหินอ่อน ( TnT) คิดแล้วยังเจ็บไม่หาย ถ้าว่ากันตามจริงก็มีเยอะกว่านี้นะ แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว ปล่อยๆ มันไปบ้าง แต่ว่าไม่นานมานี้ ช่วงที่กำลังจะเข้าวันเกิดอายุ 28 ปีนี่หนักเลย ทั้งตกท่อที่มีฝาเป็นพลาสติก โดนพลาสติกที่แตกบาดเหวอะทั้งขาซ้ายขวา สอนหนังสือก็โดนขอบไวท์บอร์ดบาดแขน แถมไม่รู้ตัวอีกต่างหากว่าโดนมาตอนไหน ที่มหาวิทยาลัยมีกิจกรรมกีฬาภายใน ครูก็ต้องลงไปเล่นกับลูกศิษย์ด้วย แน่นอนว่าบิ๊กไซส์อย่างผม โดนจองตัวลงชักเย่อแน่นอน และก็ตามคาดครับ เชือกบาดมือแหกกลับมาเลย เฮ้อ ช่วงที่ผ่านมานี่ “น่วม” เอาจริงเอาจัง ก็ได้แต่คิดเล่นๆ ว่าเออ ถือว่า “ฟาดเคราะห์หนักมาก” ก็แล้วกันวะ ถามว่าทรมานไหมชีวิตเป็นแบบนี้ ทรนมานสิ แม้ไม่อยากให้เกิด แต่มันก็เป็นรสชาติของชีวิตอย่างนึงล่ะนะ (รูปข้างล่างคือการฟาดเคราะห์หนักมาก)

What's your reaction?
Love
0%
Bad
0%
Wow
0%
Meh
0%
Cool
0%
Hate
0%
Evil
0%
About The Author
Pichaet Tang-on
Pichaet Tang-on
นักนิเทศศาสตร์ วิทยากร นักเขียนมือใหม่ ทาสแมว และบล็อกเกอร์ เชี่ยวชาญในสาขาวาทนิเทศ (การสื่อสารมนุษย์) โดยเฉพาะการสื่อสารผ่านสื่อและการฝึกอบรม เจ้าระเบียบ กรอบจัด ไม่ถนัดอินดี้ ชอบเสพสื่อแมสและสื่อดิจิทัล รักการดูหนังบล็อกบัสเตอร์ ปลื้มเพลงโซลและอาร์แอนด์บี เป็นสาวกไมโครซอฟท์

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.