Journals
Now Reading
บันทึกแรกของครู หลังปีแรกในอาชีพ พร้อมลูกศิษย์รุ่นหนึ่ง
46 47 0

บันทึกแรกของครู หลังปีแรกในอาชีพ พร้อมลูกศิษย์รุ่นหนึ่ง

by Pichaet Tang-onJune 1, 2015
เป็นปีที่แอดเวนเจอร์สุดๆ มีเรื่องเซอร์ไพรส์ตลอดๆ

เคยคิดเอาไว้ว่า พอได้เริ่มอาชีพครู (ในที่นี้คืออาจารย์มหาวิทยาลัย) ก็อยากจะเขียนบันทึกเกี่ยวกับการงานในสายวิชาการ งานให้ความรู้ชาวบ้าน เอาไว้กลับมาอ่านเพลินๆ ในภายหลัง แต่พอเอาเข้าจริง เวลาเป็นสิ่งหายากในปีแรกของอาชีพครูของผมเสียได้ (ด้วยหลายปัจจัย) กลับบ้านมาก็หมดแรง แทบจะคลานขึ้นเตียง ปล่อยให้เว็บไซต์ของตัวเองเงียบเหงา เพราะไม่มีแรงเขียน จินตนาการในหัวว่างเปล่า เต็มไปด้วยงานที่ไม่จบสิ้น อันที่จริงก็เป็นอะไรที่เตรียมใจเอาไว้แล้วนะ แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือปลาร้ายังมีหนอน ดึ๊บๆ

เผลอแว้บเดียวก็ผ่านไปแล้วเกือบปี 10 เดือนที่ผ่านมาถือเป็นประสบการณ์ที่ดี ที่ต้องใช้ความอดทนในระดับสูงมาก ถึงกับเคยคุยกันในหมู่อาจารย์ว่า ผ่านปีแรกที่นี่ได้ ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ต้องกลัวแล้วล่ะ ถามว่าผิดคาดไหมกับวัฒนธรรมการทำงานที่นี่ ผิดคาดไปเยอะ แต่ขอไม่ให้รายละเอียดนะครับ ว่าผิดคาดอย่างไร แล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้ผมยังอยู่ต่อไปได้ โดยไม่เหี่ยวจนกลายเป็นคนทำงานแบบไม่สนโลก (แบบที่ทำแต่งานตัวเองแล้วปล่อยให้แต่ละวันผ่านไป) มีแค่สองอย่างครับ ที่คอยพยุงชีวิตครูคนนี้เอาไว้ หนึ่งคือเพื่อนร่วมงานที่ดี สองคือมนุษย์ศิษย์ที่ดี

ว่าด้วยเรื่องของเพื่อนร่วมงานก่อน จะว่าเป็นโชคดีก็ใช่ ที่เข้ามาทำงานในที่ๆ มีเพื่อนร่วมงานเกือบทั้งหมด อายุไล่เลี่ยกันมาก ความคิดความอ่านส่วนใหญ่ก็ไปในทางเดียวกัน ไปไหนไปกัน เฮไหนเฮนั่น รับกันได้แทบทุกเรื่อง ถึงแม้จะมีบางเรื่องที่ไปจอยกับเขาไม่ได้ เช่นเรื่องที่ผมไม่เที่ยวกลางคืน เรื่องรสนิยมบางอย่างไปคนละทาง แต่โดยภาพรวมแล้ว รักพี่ๆ ทุกคนมาก โดยเฉพาะเฮียไปรท์ เฮียเปอ เจ้เพ็ญ รวมไปถึงพี่เก่ง พี่วาว และที่ออกไปแล้วอย่างเจ้าบิวด้วย ชีวิตตลอดปีที่ผ่านมา มีทั้งความเห็นอกเห็นใจ ความช่วยเหลือ ไม่เว้นแม้แต่การจิกกัด (ด้วยความรัก) ก็ช่วยทำให้การทำงานที่นี่ดูมีความสุขขึ้นเยอะ อ้อ และที่สำคัญคือ เวลาที่น้องคนนี้คิดจะทำอะไรที่มัน “กบฏ” ต่อนโยบายขององค์กร ก็ร่วมด้วยช่วยกันกบฏอย่างถ้วนหน้า (สรุปมันดีไหม)

มาว่ากันด้วยเรื่องของมนุษย์ศิษย์บ้าง (มนุษย์ศิษย์เป็นศัพท์เฉพาะที่ผมใช้เรียกลูกศิษย์) ผมสอนตั้งแต่ปี 2 ไปจนถึงปี 4 แถมได้เข้ามาเป็นที่ปรึกษาของปี 4 ที่กำลังเรียนในปีสุดท้ายด้วย เท่าที่สำรวจมา เด็กๆ ค่อนข้างกลัวผมในการเจอกันครั้งแรก ฮ่าๆๆ ผมไม่แปลกใจเลยสักนิด แต่สักพักเจ้าพวกนี้ก็ได้เข้าใจ ว่ามนุษย์ครูคนนี้นั้นโหดแค่หน้า แต่จริงๆ ใจดีเหลือเกิน ใจดีเวอร์วังมาก ขออย่างเดียว แค่ตั้งใจเรียนให้จริง เพราะถ้าคุณไม่ตั้งใจ ไม่ยอมเรียนรู้ งานการไม่สนใจ ครูคนนี้ก็จะไม่สนใจคุณเช่นกัน ว่ากันแบบแฟร์ๆ และเป็นอย่างนี้มาตลอดปีที่ผ่านมา เมื่อผมลงมือสอน ผมสอนทุกอย่างเท่าที่ผมจะสอนได้ เท่าที่ 15 สัปดาห์นี้ จะเอื้ออำนวย ผมสอนทั้งในห้องเรียน ทั้งชีวิตจริง ส่วนพวกเขาจะรับได้แค่ไหนก็เป็นอีกเรื่องนึง ส่วนเจ้าพวกปี 4 ตัวแสบส่วนใหญ่ก็ไปฝึกงานและเรียนจบกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่ยังต้องสู้ต่อในปีต่อไป ทุกอย่างไม่มีคำว่าสาย

ล่าสุดนี้ ผมก็เพิ่งไปส่งพวกเขามาอย่างเป็นทางการ ในงานเลี้ยงของรายวิชาปัจฉิมนิเทศ และก็เพิ่งตระหนักได้ว่า นี่ฉันเป็นครูมาเกือบปีแล้ว มีลูกศิษย์รุ่นแรกกับเขาแล้ว แม้จะไม่ได้เป็นที่ปรึกษามาตั้งแต่ต้น แต่ก็รักเด็กๆ พวกนี้มาก ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่ง ที่ได้ส่งพวกเขาจนสุดทาง ส่วนเด็กๆ ในชั้นปีที่เหลือนี่ คงใจหายกันไม่ใช่น้อย ที่ครูคนนี้วางแพลนจะเรียนต่อ และเลือกที่จะลาออกมาเตรียมตัว (ด้วยเหตุผลทางสัญญา) ลดบทบาทตนเองมาเป็น “อาจารย์พิเศษ” ที่เอาแน่ไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าตนเองจะได้กลับไปสอนหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าทางคณะขาดคนหรือเปล่า แต่ทางเดินชีวิตและอาชีพมันก็เป็นแบบนี้ บางครั้งมันไม่ได้ออกแบบมาให้เราจับทั้งสองทาง เราก็ต้องเลือกเอาสักอย่าง มันอาจจะผิดพลาด อาจจะผิดคาด ใช่ มันอาจจะผิด แต่นี่แหละชีวิต ที่แม้คนเป็นครูก็ยังต้องเรียนรู้

What's your reaction?
Love
0%
Bad
0%
Wow
0%
Meh
0%
Cool
0%
Hate
0%
Evil
0%
About The Author
Pichaet Tang-on
Pichaet Tang-on
นักนิเทศศาสตร์ วิทยากร นักเขียนมือใหม่ ทาสแมว และบล็อกเกอร์ เชี่ยวชาญในสาขาวาทนิเทศ (การสื่อสารมนุษย์) โดยเฉพาะการสื่อสารผ่านสื่อและการฝึกอบรม เจ้าระเบียบ กรอบจัด ไม่ถนัดอินดี้ ชอบเสพสื่อแมสและสื่อดิจิทัล รักการดูหนังบล็อกบัสเตอร์ ปลื้มเพลงโซลและอาร์แอนด์บี เป็นสาวกไมโครซอฟท์

Leave a Reply