JournalsLife Journal

เรื่องแมวๆ ที่โถงหลังบ้าน

จริงๆ มันเป็นเรื่องของแมวเขา ไม่ใช่แมวเราครับ คือยัยหนูในรูปเนี่ย ชอบมานอนอยู่ที่โถงหลังบ้านผมเป็นประจำ โดยไม่มีเหตุผลว่าทำไมนางเลือกบ้านนี้เป็นที่หลบยูวีแผดเผาในช่วงเวลาอันร้อนแรงของวัน อันที่จริง บ้านเจ้าของของนางเองก็ต้นไม้เพียบ เรียงรายร่มรื่นและแน่นขนัดมาก แต่ดูท่านางคงจะชอบนอนพื้นปูนน่ะครับ ถึงได้มาแหมะอยู่บ้านผมทุกวัน คือก็ไม่ได้ว่า ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกครับ ผมเองก็รักหมารักแมว ติดว่าบ้านที่กรุงเทพฯ อยู่กับพี่แค่สองคน แถมไม่ค่อยอยู่บ้านทั้งคู่ กลัวหนูๆ จะเหงาเลยไม่เลี้ยง (แต่บ้านแม่ที่พิจิตรนี่เพียบเลย) พอมีแมวเขามานอนหลังบ้านเรา เราก็อยากไปเล่นด้วยตามระเบียบ แต่นางหยิ่งมากครับ เข้าใกล้ก็ขู่ จับตัวไม่ได้ ลูบหัวก็ไม่ยอม เสียงดังนางก็บ่น (เป็นภาษาแมว) ขึ้นมา อะไรกัน นี่มันบ้านข้านะโว้ย

20140501 - Cat 1

แล้วมาวันหนึ่งนางก็เปลี่ยนไปครับ เรื่องของเรื่องคือ นางก็มานอนที่มุมโถงของนางตามปกตินั่นแหละครับ แต่พอบ่ายแก่ๆ ร้อนจัดๆ ฝนเจ้ากรรมก็เทโครมลงมา จากร้อนๆ ก็หายร้อนทันที ยัยหนูนี่ก็คงนอนฟินเลยล่ะ แต่ไปๆ มาๆ มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น หลังคาของโถงหลังบ้านมันแอบรั่วตรงขอบครับ น้ำฝนจะไต่ระดับลงมาตามผนัง และลงตรงที่นอนประจำของนางพอดีเป๊ะ นางนอนเปียกอยู่สักพักถึงได้รู้ตัว ตอนนั้นผมออกไปหลังบ้านพอดีครับ นางก็เลยมาหาที่พึ่ง ด้วยการพุ่งตัวเข้าชน หมุนวนรอบขา แล้วนอนหนุนเท้าอย่างรวดเร็ว เดินหนีก็ไม่ได้ นางจะรีบพุ่งชนแล้วพุ่งชนอีกอยู่อย่างนั้น จนต้องยอมนั่งเป็นที่พึ่งของนาง แถมตอนนี้หายหยิ่งเป็นปลิดทิ้ง ลูบหัว เกาพุง ได้หมดอีกต่างหาก

20140501 - Cat 2

หลังจากนั้นผมก็เล่นกับยัยหนูนี่เป็นประจำครับ ถือว่าญาติดีกันแล้ว แม้นางจะยังคงบ่น (เป็นภาษาแมว) เหมือนเดิมก็ตาม แถมพักหลังๆ เริ่มเจอนางที่ระเบียงห้องนอนอีกต่างหาก พอนอนตอนกลางวันไปมากๆ ยามดึกดื่น นางก็จะไม่หลับไม่นอน แต่จะชอบมาเดินสำรวจแนวระเบียงบ้านแถบนี้แทน แล้วพอเห็นว่าผมยังไม่นอน นางก็จะร้องเรียก (หรือว่าบ่นก็ไม่รู้) เป็นที่น่าหมั่นไส้จนต้องยิงลำแสง (ไฟฉาย) ใส่เป็นการลงโทษ เฮ่ย แกไม่คิดจะอยู่กับเจ้าของของแกบ้างหรือไงนะ

Pichaet Tang-on
Pichaet Tang-on (a.k.a. MasterChaet, P.Parit) is the mediated communication specialist, a blogger and a writer. Graduated in M.A. (Communication Arts) and B.Com.Arts (Broadcasting), he has many skills in the field of Applied Human Communication and interests in the communication context events or circumstances consisting human and technology.

You may also like

Journals

1 คืน 1 วัน ณ กาญจนบุรี

ผมน่ะอยากเที่ยว แต่ไม่ค่อยได้ไป เพราะปัจจัยเรื่องเวลาบ้าง เงินทองบ้าง ความขี้เกียจบ้าง (ผมเป็นพวกขี้เกียจเดินทาง รำคาญความเมื่อยล้าในการนั่งรถ) เพื่อนผมก็ขยันเที่ยวยิ่งนัก แต่บทว่าเงินทองไม่ค่อยคล่องมือ แม้จะถูกชวนบ่อยแค่ไหน ก็ไปกับพวกเขาไม่ได้ จนครั้งนี้ เพื่อนผมที่เป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ...
Journals

เด็กนิเทศฯ ระเบียบวินัย ข้ออ้าง และจอมฉวยโอกาส

เด็กนิเทศฯ มักแสดงออกว่าไร้วินัย บ้างก็ต่อต้านระเบียบ ทำให้เด็กไร้ความรับผิดชอบบางคนจากคณะอื่น ฉวยโอกาสทำผิดระเบียบ พอถูกถามก็อ้างว่าเป็นเด็กนิเทศฯ ถ้าเด็กนิเทศฯ ควรจะได้รับการฝึกระเบียบวินัยแล้ว เด็กคณะอื่นก็ควรต้องถูกฝึกอบรมด้านความซื่อสัตย์ด้วยเช่นกัน เพราะเมื่อเด็กนิเทศฯ ทำผิดระเบียบ อย่างน้อยก็กล้ารับว่าตัวเองคือนักศึกษานิเทศศาสตร์
Journals

บันทึกแรกของครู หลังปีแรกในอาชีพ พร้อมลูกศิษย์รุ่นหนึ่ง

พอได้เริ่มอาชีพครู ก็อยากจะเขียนบันทึกเกี่ยวกับการงานในสายวิชาการ งานให้ความรู้ชาวบ้าน เอาไว้กลับมาอ่านเพลินๆ ในภายหลัง แต่พอเอาเข้าจริง เวลาเป็นสิ่งหายากในปีแรกของอาชีพครูของผมเสียได้ กลับบ้านมาก็หมดแรง แทบจะคลานขึ้นเตียง ปล่อยให้เว็บไซต์ของตัวเองเงียบเหงา เพราะไม่มีแรงเขียน จินตนาการในหัวว่างเปล่า เต็มไปด้วยงานที่ไม่จบสิ้น

Leave a Reply

More in Journals

Journals

วันที่บาดเจ็บ

ชีวิตเล็กๆ (เล็ก?) ของผมมักจะเป็นแบบนี้แหละครับ ถ้าไม่มีเรื่องให้ต้องเสียเงินเสียทอง ก็ไม่พ้นต้องถึงคราวให้เลือดต้องตกยางต้องออก #ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้งงงงง นึกย้อนไปก็พบว่า เป็นคนเจ็บตัวบ่อย (มาก) สงสัยจะมีกรรมเยอะ ว่าแล้วขอบันทึกทบทวนประวัติการเจ็บตัวสักหน่อยดีกว่า ประโยชน์ก็เพื่อย้ำเตือนตัวเอง ว่าเอ็งเจ็บตัวมาบ่อยเกินไปแล้วว้อย!!!
Journals

ความจริง 20 ข้อ ของพิเชษฐ์

ก็ไม่มีอะไรมาก เขาแท็กกันมาในเฟซบุ๊กครับ ให้เล่าเรื่องตัวเองมา 20 ข้อ (เอ่อ 20 ข้อเลยเหรอ) เห็นเล่นกันแล้วก็อยากมานั่งเล่าเรื่องตัวเองอยู่ แต่ไม่มีเวลามานั่งเขียนสักที เพราะรู้ตัวดีว่าเริ่มเขียนปั๊บล่ะก็... ยาววววว ไม่ต้องทำอย่างอื่นไปอีกหลายชั่วโมง ...
Journals

ข้าพายเรือเหนือห้วงรู้สมุทรไพศาล

ข้าเดินทางยาวไกลเหนือผืนน้ำใหญ่เปรียบมหาสมุทรอันไพศาล เสียงไม้พายแจวน้ำจ๋อมแจ๋มก้องกังวาลมิรู้ดับและข้าไม่เคยนับระยะทางที่เบื้องหลัง ครั้งหนึ่งข้าถามคนพายผู้เงียบงันว่าฝั่งฝันที่ข้ามาดหมายอยู่ที่ใด เขาหันมาช้าๆ ในสายลมหวีดไหวแล้วพูดขึ้น "ฝันเจ้าอาจพังครืนถ้าเพียรมองหาด้วยตา เจ้าจงใช้ใจค้นหานำสู่ฝั่งที่พึงใจ ที่แท้มีเพียงเจ้าอยากขึ้นฝั่งแห่งหนไหน เมื่อเจ้าตัดสินใจแม้ผืนน้ำจะกลายดิน"